Kto umieszcza znak CE na wyrobie?
To przede wszystkim producent ma prawo i obowiązek umieścić na wyprodukowanym przez siebie wyrobie znak CE (o ile wyrób podlega obowiązkowi posiadania tego znaku i o ile zostały wcześniej spełnione odpowiednie wymagania i procedury). Producentem jest zarówno ten, kto sam zaprojektował i wytworzył wyrób, jak i ten, kto zlecił zaprojektowanie i wytworzenie wyrobu komuś innemu, a potem wprowadza ten wyrób do obrotu lub oddaje do użytku we własnym imieniu („pod własną nazwą lub znakiem”) – zob. def. producenta w art. 5 ustawy o systemie oceny zgodności.
Producent może zlecić umieszczenie znaku CE na wyrobie swojemu upoważnionemu przedstawicielowi. Może to być dobre rozwiązanie w sytuacji, gdy producent ma siedzibę w tzw. państwie trzecim (czyli poza krajami Unii Europejskiej, Norwegią, Islandią i Księstwem Lichtenstein). Jeżeli taki przedstawiciel zostanie ustanowiony, to musi on mieć siedzibę w którymś z wymienionych w poprzednim zdaniu państw oraz upoważnienie musi być dokonane na piśmie. Producent z państwa trzeciego nie ma jednak obowiązku ustanawiania upoważnionego przedstawiciela (z wyjątkiem wyrobów medycznych).
Znak CE (prawidłowa nazwa: oznakowanie CE) jest to symbol umieszczany na wyrobie przez producenta tego wyrobu, w celu poświadczenia, że wyrób jest zgodny z odnoszącymi się do niego wymaganiami prawnymi związanymi z szeroko pojętym bezpieczeństwem.
Te wymagania prawne zapisane są w ponad 20 dyrektywach Unii Europejskiej (tzw. „dyrektywach nowego podejścia”). Każda z dyrektyw odnosi się do innej kategorii wyrobów, przykładowo: maszyn, sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zabawek, wyrobów medycznych, ciśnieniowych, budowlanych itd. Często jeden wyrób podlega kilku dyrektywom jednocześnie, chociaż w takim przypadku umieszcza się na nim tylko jeden znak CE. Nie wolno wprowadzać do obrotu wyrobu bez znaku CE, jeśli podlega którejś z dyrektyw i znak CE jest dla niego obowiązkowy. Nie wolno też umieszczać znaku CE na wyrobie, jeśli nie podlega on żadnej ze wspomnianych dyrektyw.
Każda dyrektywa określa:
Dyrektywy nie obowiązują w państwach członkowskich UE bezpośrednio, lecz muszą być przeniesione (transponowane) do prawa krajowego. W Polsce podstawowe zasady wspólne dla wszystkich dyrektyw wprowadzono ustawą z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności >>>. Natomiast zawartość poszczególnych dyrektyw znalazła się przede wszystkim w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy >>> (każde rozporządzenie odpowiada jednej dyrektywie).
To przede wszystkim producent ma prawo i obowiązek umieścić na wyprodukowanym przez siebie wyrobie znak CE (o ile wyrób podlega obowiązkowi posiadania tego znaku i o ile zostały wcześniej spełnione odpowiednie wymagania i procedury). Producentem jest zarówno ten, kto sam zaprojektował i wytworzył wyrób, jak i ten, kto zlecił zaprojektowanie i wytworzenie wyrobu komuś innemu, a potem wprowadza ten wyrób do obrotu lub oddaje do użytku we własnym imieniu („pod własną nazwą lub znakiem”) – zob. def. producenta w art. 5 ustawy o systemie oceny zgodności.
Producent może zlecić umieszczenie znaku CE na wyrobie swojemu upoważnionemu przedstawicielowi. Może to być dobre rozwiązanie w sytuacji, gdy producent ma siedzibę w tzw. państwie trzecim (czyli poza krajami Unii Europejskiej, Norwegią, Islandią i Księstwem Lichtenstein). Jeżeli taki przedstawiciel zostanie ustanowiony, to musi on mieć siedzibę w którymś z wymienionych w poprzednim zdaniu państw oraz upoważnienie musi być dokonane na piśmie. Producent z państwa trzeciego nie ma jednak obowiązku ustanawiania upoważnionego przedstawiciela (z wyjątkiem wyrobów medycznych).
Znak CE (prawidłowa nazwa: oznakowanie CE) jest to symbol umieszczany na wyrobie przez producenta tego wyrobu, w celu poświadczenia, że wyrób jest zgodny z odnoszącymi się do niego wymaganiami prawnymi związanymi z szeroko pojętym bezpieczeństwem.
Te wymagania prawne zapisane są w ponad 20 dyrektywach Unii Europejskiej (tzw. „dyrektywach nowego podejścia”). Każda z dyrektyw odnosi się do innej kategorii wyrobów, przykładowo: maszyn, sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zabawek, wyrobów medycznych, ciśnieniowych, budowlanych itd. Często jeden wyrób podlega kilku dyrektywom jednocześnie, chociaż w takim przypadku umieszcza się na nim tylko jeden znak CE. Nie wolno wprowadzać do obrotu wyrobu bez znaku CE, jeśli podlega którejś z dyrektyw i znak CE jest dla niego obowiązkowy. Nie wolno też umieszczać znaku CE na wyrobie, jeśli nie podlega on żadnej ze wspomnianych dyrektyw.
Każda dyrektywa określa:
- jakie wyroby jej podlegają (definicja + lista wyjątków od niej; nie ma gotowego wykazu wyrobów)
- jakie wymagania techniczne i proceduralne trzeba spełnić, żeby móc ostatecznie umieścić na wyrobie znak CE i wprowadzić wyrób do obrotu.
Dyrektywy nie obowiązują w państwach członkowskich UE bezpośrednio, lecz muszą być przeniesione (transponowane) do prawa krajowego. W Polsce podstawowe zasady wspólne dla wszystkich dyrektyw wprowadzono ustawą z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności >>>. Natomiast zawartość poszczególnych dyrektyw znalazła się przede wszystkim w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy >>> (każde rozporządzenie odpowiada jednej dyrektywie).
Znak CE:
Wyroby, które posiadają znak CE mogą być bez przeszkód wprowadzane do obrotu we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (w tym oczywiście w Polsce) oraz w Norwegii, Islandii i Księstwie Lichtenstein.